Wprowadzenie w tematykę programu

Sam początek wzbudził moje podejrzenie, bo zaczęło się:

„Pomiędzy 1939 i 1945 rokiem na starym kontynencie, który dziś odwiedzają miliony turystów toczyła się straszliwa, wyniszczająca wojna. Zamierzamy odwiedzić najbardziej kojarzone z nią miejsca w Europie. (…) odwiedzimy miejsca  naznaczone przez wojnę. Związane z Hitlerem Wiedeń i Norymbergę, stolicę Rzeszy Berlin, a także Dunkierkę. W Fairford przyjrzymy się samolotom, które wygrały bitwę o Anglię. Odwiedzimy pola bitew na Krecie, w Tunezji, a także plażę Utah. Poznamy prawdę o zbombardowanym pod koniec wojny Dreźnie i zakończymy naszą podróż w Auschwitz.”

Pomyślałam sobie – super poza Auschwitz słowa o Polsce, jeszcze nawet nie podali gdzie to jest. No cóż myłam, że chociaż gdzieś Wzmianka o Polakach się pojawi.

 Przyczyny i początek wojny

Atak na Westerplatte

Po tej zapowiedzi omówione zostają wydarzenia z „cyklu”  las pod Compiegne. Nie będę podważać kwestii, że zmuszenie Niemców do podpisania tam rozejmu nie było dla nich upokorzeniem, które zapoczątkowało się krzewienie kolejnej wojennej ideologii. Tak więc można uznać to jako nawet sensowny początek. W ramach wyjaśnienia polecam poczytać na temat Traktatu wersalskiego, o którym słowo nie padło, a raczej wypadało. Pomijam już nieużywanie słów typowych dla historii np. reparacje. Z Francji przeniesiono się do Wiednia gdzie omówiono pokrótce początki Hitlera. Nie mam żalu, że było to krótkie, bo w końcu program nie trwa wiecznie. Jak wiadomo kluczowym dla jego polityki była propaganda, która w Norymbergi bardzo dobrze użyto, a zagubiony lud uwierzył w jego działania. Część poświęcona Norymberdze wydaje się być dość ciekawa i poprawna. Po omówieniu początków nazizmu jesteśmy na 8 minucie programu. Wraz z ekspansją przenosimy się do Austrii, gdzie króciutko omówiono sytuację, po czym padły słowa:

„W październiku tego samego roku (1938) zajęto Kraj Sudecki, resztę Czechosłowacji w marcu 1939 roku. Następna była Polska, która zawarła sojusz z Francją i Wielką Brytanią. 1 września Hitler mający przewagę w czołgach zaatakował Polskę. Wielka Brytania i Francja poprzestały na wypowiedzeniu wojny. Niemcy zajęli zachód Polski. W maju 1940 roku zaatakowali Holandię, Belgię, Francję. Pod koniec maja 400 tysięcy aliantów czekało na ewakuację w Dunkierce.”

Super przejście przez Polskę w tempie ekspresowym a tak zasadniczo tutaj wszystko się zaczęło 1 września, Kampania Wrześniowa. Dyplomatyczne podejście do tego, że ani Wielka Brytania ani Francja nie przejmują się sojusznikiem. Świetnie. W ogóle nic jakby celowe pomijanie tematów niewątpliwie wrażliwych. Nie wiedzieć czemu. Jakby to co wydarzyło się w Polsce, waleczność naszych przodków na tle Europy była zupełnie nie widoczna. Chyba, że niektóre narody nie uważają, że Polska leży na starym kontynencie. Oglądając program ciągle miałam nadzieję na bardziej rozbudowany polski wątek.

Dunkierka

Dalej omawiano Dunkierkę. Nie można w żaden sposób oceniać, które miejsce było bardziej znaczące dla II wojny światowej, czy kto jest większym bohaterem. Dobrze jest poruszać wszystkie kwestie, ale patrząc na nie obiektywnie, realnie z przeszłością, nie faworyzując żadnego z kraju.

Początki wojny we Francji

Jak dobrze zauważono w materiale, po przeniesieniu się rządu Francji do Vichy władze tego kraju podpisały kapitulacje. Szkoda tylko, że o czymś takim wspomniano, a o tym, że Polacy walcząc do ostatniej kropli krwi walczyli nie ma słowa. Dla mnie zachowanie rządu Francji było przyzwoleniem na wejście na ich teren, być może to pozwoliło zachować dobrą kondycję w dziedzinie architektury tego państwa. Czego o Polsce nie można powiedzieć. Pytanie jest jednak rzędu, czy można akceptować takie zachowanie? Przywalać na szerzenie się nazizmu? Ja z przykrością twierdzę, że tak się stało, ale nie mnie to oceniać. Być może dla autorów programu ta sytuacja wygląda inaczej i poddanie się jest jedną z taktyk bohaterskiej walki. Przez takie zachowanie Hitler niestety urósł w siłę i dokonał to czego chciał osiągnąć, czyli zemstę za postanowień Traktatu Wersalskiego, co na szczęście autorzy zauważyli.

Bitwa o Anglię

Piloci Dywizjonu 303

Przyszedł czas na bitwę o Anglię. Świetne stwierdzenie:

„W Fairford poznam maszyny, które wygrały bitwę o Anglię”.

Nie, nie, nie i jeszcze raz nie! Jak można użyć takiego stwierdzenia?! Nawet jeżeli jest ono przenośnią to ja w żaden sposób tego nie akceptuję! Nie można powiedzieć, że wojnę wygrały samoloty. Wygrali ją ludzie. Ci którzy je projektowali, składali, a przede wszystkim składali. Bitwa o Anglię dla nas Polaków powinna być szczególna choćby ze względu na Dywizjon 303. Szkoda, że twórcy programu stwierdzili, że to maszyny wygrały, a nie Anglicy przy współpracy z Polakami, którzy za wszelką cenę chcieli walczyć. Polecam obejrzeć wszystkie 4 dostępne części dokumentu poświęconego dywizjonowi 303: http://www.youtube.com/watch?v=YizB2C0oro8&feature=related.

Kreta podczas II wojny

Autorzy bardzo ładnie przedstawili losy Kreteńczyków. Nie można stwierdzić, że było to zbędne, bo każdy kraj stara się o pamięć swych bohaterów. Fakt, faktem nas Polaków niezupełnie uczą o losach dziejących się na Krecie. Warto tą wiedzę poszerzyć czytając, bo byli to ludzie równie waleczni. Naprawdę świetnie pokazano to co tam się działo. Dlaczego choć krótkiej wzmianki nie zrobiono o Polsce. W końcu również mamy czym się pochwalić.

Enigma

Enigma

Wspomniano o ataku Niemiec na ZSRR oraz przyłączeniu się Stanów Zjednoczonych do wojny. Po czym padło:

„(…) brytyjski wywiad wyciągnął asa z rękawa”.

Tak chodziło o enigmę. Jedna z prowadzących udała się do Bletchley gdzie znajdowała się siedziba supertajnego wywiadu. W końcu padło, że 9 tysięcy osób zajmowało się łamaniem szyfrogramów. Jednak jak zwykle nikt nie zaznaczył kto pierwszy przyczynił się do tego. Sama wikipedia podaje: „Po raz pierwszy szyfrogramy zakodowane przy pomocy Enigmy udało się rozszyfrować polskim kryptologom w roku 1932. Prace Polaków, głównie Mariana Rejewskiego, Jerzego Różyckiego i Henryka Zygalskiego, pozwoliły na dalsze prace nad dekodowaniem szyfrów stale unowocześnianych maszyn Enigma najpierw w Polsce, a po wybuchu wojny we Francji i Wielkiej Brytanii”. Wystarczyło zrobić tylko taką wzmiankę, a nie wszystkie zasługi przypisać wywiadowi brytyjskiemu. Wspaniale, że Europa tak „wiele” wie o Polsce, a my sami nie potrafimy się o to upomnieć! Czyżbyśmy nie byli dumni?  Dziennikarka zapytała jednego z tajnych wtedy agentów jak ważna było złamanie szyfrów enigmy, a on odsiedział:

„Historycy twierdzą, że informacje, które pozyskaliśmy dzięki enigmie skróciły wojnę o 2 lata”.

Całkiem ważne, bo być może nawet to przyczyniło się do klęski Niemiec. Zamiast poruszyć kwestie Polski autorzy woleli poruszyć kwestie romansów, jakie dochodziły m.in. pomiędzy agentami w Bletchley. Skoro na to mieli czas to dlaczego nikt nie rozwinął naszego tematu?!  Rozumiem, że miało to być urozmaicenie, ale nie takim kosztem…

Normandia

Lądowanie w Normandii również skrótowo, ale fajnie omówiona zwracając uwagę na to co najważniejsze. Znów przeniesiono się do Angli do Fairford i zajęto się samolotami… Omówiono jak latano itp. Szkoda, że nie zajęto się bezpośrednio ludźmi, którzy mieli naprawdę bardzo trudne zadanie.

Drezno

Autorzy w swym projekcie uwzględnili atak dywanowy na Drezno. Dziennikarka tak się zachwycała faktem odbudowy miasta łącznie z rekonstrukcją zabytków, że aż mi się ciężko na sercu zrobiło. Ile razy my obudowywaliśmy nasz piękny kraj, Warszawę, czy inne miasta? Nad tym nikt się tak nie zachwyca. Nam samym chyba ciężko to zauważyć i bardziej skupiamy się na tym ile pieniędzy na to poszło, a szkoda, bo to śmiało można nazwać wyczynem. W żaden sposób nie kwestionuję faktu, że Drezno nie przeżyło czegoś strasznego, że nie zostało dotknięte wojną. Zdecydowanie nie. Tak samo jak my stali się ofiarami okrucieństwa i żądzy władzy.

Berlin

Po Dreźnie przyszedł czas na Berlin. Tam skupiono się na Reichstagu, który swego czasu był symbolem III Rzeszy dzięki czemu stał się celem ZSRR. Znów zachwycano się faktem, że tak wiele się działo, a śladów tych działań nie ma. Wspomniano o pomniku pomordowanych parlamentarzystów być może znaczące nie będę podejmowała oceny. Po zajęciu przez siły ZSRR Rzeszy Hitler swą siedzibę przeniósł do bunkra co zostało przybliżone. Dało się zauważyć, że Niemcy troszkę wstydzą się wydarzeń z II wojny światowej niszcząc wszelkie oznaki nazizmu nie wgłębiając się w historie co najwyżej same konkretne dane.

Holocaust i Auschwitz

Brama do Auschwitz w Oświęcimiu

Holokaust. Szkoda, że poruszono tylko kwestię Pomnik Pomordowanych Żydów Europy i obozy koncentracyjne. Powiem szczerze, że przedstawienie Auschwitz kompletnie mi się nie podoba. Powiedziano, że wcześniej był tam skład amunicji polskiej armii, potem Niemcy zrobili tu pierwszą komorę. Nic więcej o naszym kraju nie padło. Nawet, że to w Oświęcimiu w Polsce. Tylko, że jedna z dziennikarek ma polskie korzenie. Jak dla mnie nawet mało dobitnie było przedstawione, że to ludzie Hitlera mordowali. Dziwnie też brzmiało jakoby tylko Żydów mordowano w obozach. Przykre zwłaszcza, że wielu Polaków, cywilów znalazło się w obozach w tym mój pradziadek Józef Dominik. Co prawda udało mi się przeżyć niewolę w Toruniu, obozy w Niemczech, ale wiele przeszedł. Gdyby ktoś był zainteresowany chętnie podzielę się jego życiorysem. W związku z tym szczególnie boli mnie to, że program ten pomija wiele cennych faktów jakie zapisane są na kartach polskiej i światowej historii, bo w końcu wojna nie była polska, czy europejska, a światowa!

Procesy norymberskie

Końcówka programu to Norymberga, a konkretniej przybliżenie procesów. Jeżeli wziąć pod uwagę dyspozycję czasu jaki autorzy mieli na program to również zostało przybliżone widzowi. Podsumowanie krótkie i zwięzłe. Jednak mój żal za strasznie szczątkowe potraktowanie Polski pozostanie, bo uważam, że warto było coś więcej powiedzieć o naszej ojczyźnie i bohaterskiej walce.

Podsumowanie

Polska walcząca. Pamiętamy!

Jak oceniam program? Kiepsko. Nie dość, że zamiast skupić się na ludziach i wydarzeniach skupiono się na materialnej części. Rozumiem, że Obieżyświat to program podróżniczy, ale jeżeli chodzi o wydarzenia II wojny światowej sprawę należy traktować delikatnie i jeżeli stwierdzamy, że robimy materiał o Europie, to uwzględnijmy Polskę, która boje toczyła nie tylko z nazistami, ale także z rządami Stalina. Pomięto również wydarzenia z Monte Cassino, gdzie również wsławili się Polacy. Jeżeli chodzi o samych komunistów to uważam, że ich poczynania zostały przedstawione zbyt cząstkowo. Owszem czas programu 47 minut jest krótki by przedstawić na dobrą sprawę parę ładnych lat. Jednak jeżeli chcemy być rzetelni nie powinniśmy pomijać tego co cenne, bo każdy kraj, każdy naród ma coś cennego, co warto opowiedzieć by nie odeszło w zapomnienie. Ciągle mam wrażenie, że w zasadzie to my nie umiemy upominać się o swoje. Nie dbamy o to co wywalczyli nasi ojcowie, dziadkowie, pradziadowie itd. Nie potrafimy być dumni z tego, że mamy wolny kraj. Potrafimy tylko ciągle psioczyć. Dla przykładu – byłam w krajach takich jak Egipt, Turcja, czy nawet Francja i wszystkie te kraje w wielu miejscach wywieszają swe flagi, czy inne elementy patriotyzmu. Jest to dla mnie przejaw szacunku do tego co mają. A my? Oprócz świąt i to najczęściej kościelnych nie wywieszamy flag, nie potrafimy cieszyć się z bycia Polakiem. W żaden sposób nie chwalimy się flagą, godłem, czyli elementami, które w jakimś stopniu „pokazują” nasz kraj. Widocznie nasze przygotowanie jeśli chodzi o historię jest kiepskie. Źle jesteśmy uczeni tego co dla nas wywalczono. Brakuje dobrych lekcji patriotyzmu, które pokażą życie pod zaborami, a obecne życie w wolności i demokracji. Drodzy Polacy dbajmy o naszą historię i chociaż czasem pamiętajmy, że każdy z tych walczących chciał abyśmy w tej wolności się nie zatracali, ale przede wszystkim ją szanowali!

Wymienione przeze mnie usterki nie były jakieś bardzo uciążliwe jednak należę do grona osób nieco pedantycznych jeżeli chodzi o samo funkcjonowanie sprzętu, a poza tym zdecydowałam, że zawsze mam gwarancję, której tak na prawdę nie wykorzystuję. Wybrałam się zatem do punktu gdzie wymieniłam to czego oczekuję w ramach naprawy, a było to:

• Brak reakcji ekranu dotykowego po odblokowaniu przesuwką – trzeba było ponownie telefon zablokować i odblokować,
• Brak możliwości odebrania połączenia – ekran dotykowy podświetla się, ale nie reaguje na dotyk, odblokowanie przesuwką nic nie dawało,
• Po zablokowaniu ekranu dotykowego ekran nie wygasał – trzeba było ponownie telefon odblokować i zablokować,
• Po rozładowaniu się baterii i podłączeniu ładowarki telefon zaczynał się ładować dopiero po kilku – kilkunastu minutach,
• Pomimo odłączonej ładowarki, telefon sygnalizował ładowanie zarówno przez animacje poziomu baterii jak i diodą obok gniazda micro USB.
• Na ekranie pojawiały się różnorodne artefakty, w postaci kwadratów o różnych kolorach w różnych miejscach ekranu,
• Brak pamięci nawet na świeżo przywróconych ustawieniach fabrycznych.

Wszystko to działo się losowo, nie zawsze, często znikając po wykonaniu jakieś innej czynności. Pominę już fakt, że pani w serwisie zupełnie nie podkreśliła tego faktu, a to co podaliśmy było napisane dość szczątkowo, no cóż widocznie zrobiono za małą ramkę do wpisywania usterek. Telefon został odesłany do centrum serwisowego Regenersis w Jankach (Warszawie).

Od kilku lat używam telefony Nokia działające pod systemem Symbian, dlatego wymienione problemy starałam się eliminować na różne sposoby od przywracania ustawień fabrycznych (kod *#7370#), bez przywracania kopii danych oraz ponownie wgrywać oprogramowanie za pomocą Nokia Ovi Suite. Niestety problemy nie znikały. Po raz pierwszy zdecydowałam się na oddanie telefonu do serwisu, ze względu na lokalizacje wybrałam salon Nokia w centrum handlowym Stary Browar w Poznaniu. Podczas opisywania problemów jakie dotyczą mojego telefonu, przekazałam informacje, że nie jest winne oprogramowanie, ponieważ robiłam aktualizacje itp. Jako telefon zastępczy otrzymałam model N73, a mój telefon miał zostać w zależności od stopnia usterek naprawiony na miejscu lub wysłany do centrum serwisowego. Następnego dnia w systemie Nokia Care pojawił się komunikat o wysłaniu do centrum serwisowego Regeneris w Warszawie, rzekomo do głównego Centrum Serwisowego Nokii. Po tygodniu telefon wrócił z wpisem w karcie gwarancyjnej: „interfejs”, a telefon miał wgrane na nowo oprogramowanie. Dodatkowo w raporcie serwisowy znalazła się lista wymienionych część:

• HINGE ASSEMBLY A1 GARNET 040-075655 (10101 - 10107)
• OWERTY PRTD GARNET ENGLISH 040-076257

Podejrzenie moje rzuciły dwie rzeczy, po pierwsze nie wiem, co ma klawiatura QWERTY do opisanych usterek, a poza tym chyba części wewnętrzne nie są rozróżnienia kolorystycznie, więc wersja kolorystyczna Garnet, sugerowała, że jest to element obudowy. Po zasięgnięciu informacji okazało się, że na liście wymienionych części znalazła się cała klawiatura i zawias – niestety na klawiaturze widoczne były stare wytarcia, a zawias był brudny, więc nie zostały one wymienione, a naprawa ograniczyła się wyłącznie do wgrania oprogramowania. Tydzień użytkowania telefonu ujawnił, że nic się nie zmieniło, dlatego postanowiłam oddać telefon ponownie na gwarancje.

Poprosiłam, aby Pani ponownie wysłała telefon do centrali serwisowej, ponieważ żadna z usterek nie została usunięta, a dodatkowo wypisane części nie zostały wymienione tym razem również poprosiłam o nie wgrywanie nowego oprogramowania. Niestety tym razem musiałam się upomnieć o telefon zastępczy, ponieważ nie został on mi zaproponowany, przez co Pani musiała drukować nowe dokumenty reklamacyjne.

Naprawa w centrum serwisowym Regeneris trwała około tygodnia. Tym razem w karcie gwarancyjnej została wpisana nieczytelnie wymiana jakiejś diody, oprogramowanie nie zostało zaktualizowane, ale na raporcie pojawiły się znowu podejrzany wpis:

• B-COVER ASSY GARNET 040-076403 (10210, I9998)
• AVILMAS 1.06D BB MODULE TFBGA105

Jak się okazało pierwszy element jest korpusem telefonu, niestety po raz kolejny część nie została wymieniona. Odnośnie drugiej części nie jestem w stanie tego stwierdzić. Telefon po kilkunastu minutach od odebrania z serwisu ponownie został do niego odniesiony, ponieważ podczas jednego z połączeń przychodzących pojawił się problem z nie reagującym ekranem. Pani w serwisie nie wykazywała kompetencji, nie chciała podjąć dyskusji, ani potwierdzić, że korpus nie został wymieniony w zasadzie stwierdziła, że nie mają wpływu na centrale serwisową.

Po całej sytuacji postanowiłam skontaktować się z działem reklamacji Nokii. Zadzwoniłam po czym pani poprosiła o szczegółowe sprecyzowanie problemu oraz moich oczekiwań drogą mailową. Tak też zrobiłam, a w swych oczekiwaniach poprosiłam o zamontowanie wypisanych w raportach serwisowych części w moim telefonie oraz wyeliminowanie wszystkich usterek jakie opisałam w zgłoszeniach serwisowych lub wymianę na nowy taki sam telefon lub podobny nie gorszej klasy. W odpowiedzi otrzymałam:

Dziękujemy za pismo z dnia 19.12.2011. Informujemy, że Pani prośba o wymianę telefonu Nokia N97mini o numerze IMEI: ************* została przez nas gruntownie przeanalizowana i naszą odpowiedź przedstawiamy poniżej. Z informacji uzyskanych w Autoryzowanym Centrum Serwisowym Nokia Regenersis (Warsaw) wynika, że aparat był naprawiany w następujących dniach:

• 16-18.11.2011– naprawa interfejsu użytkownika;
• 12-14.12.2011– naprawa bloku cyfrowego;
• 19-20.12.2011– brak reklamowanej usterki.

Aparat prawidłowo przeszedł testy serwisowe i spełnia wszystkie normy określone przez producenta. Pragniemy wyjaśnić, że Ograniczona Gwarancja Producenta przyznaje Użytkownikowi prawo do wymiany produktu na nowy, gdy usunięcie wady jest niemożliwe w drodze naprawy. W tym przypadku przedstawione warunki wymiany nie zostały spełnione. Podkreślamy, że aparat może zostać wymieniony wyłącznie na ten sam model, chyba że serwis nim nie dysponuje, wówczas telefon wymieniany jest na model o zbliżonych parametrach. Ponadto informujemy, że wszelkie zastrzeżenia dotyczące informacji zamieszczonych w raporcie z naprawy należy wyjaśniać bezpośrednio z serwisem, który go wystawiał. Wobec powyższych faktów, nie możemy rozpatrzyć pozytywnie Pani prośby.

Po takiej odpowiedzi postanowiłam dowodzić swoich racji i nie dawać za wygraną. Fakt faktem po ostatnim pobycie w serwisie żadnych części na raporcie z naprawy nie było, a te, które rzekomo zostały wymienione, a nosiły ślady mojego użytkowania nagle się "odnowiły". Zatem miałam cichą nadzieję, że dział Nokii ma jakiś wpływ na to co się dzieje w ich autoryzowanym serwisie. Jednak usterki w losowych momentach nadal się pojawiały. Telefon był jeszcze raz w centrum i nie stwierdzono usterek, po czym pani ze Starego Browaru "poradziła" by nagrać filmiki lub zrobić zdjęcia z usterkami, które pozwolą udowodnić moje racje. Fajnie - serwis nie wierzy klientom tłumacząc się, że oni testując telefon niczego nie stwierdzają.  Świetnie, że użytkują go przez cały dzień, tydzień, miesiąc, prawie dwa lata. Nagrałam płytę ze zdjęciami i filmami drukując szczegółowy opis:

• Filmy:

• 25022012014.mp4 – widać na nim jak telefon mimo użycia blokowania klawiatury nie blokuje się
• MVI_3724.MOV – telefon zachowuje się jakby wyświetlacz dotykowy się „wdusił” i nie można nic zrobić, jedynie odblokować telefon
• VIDEO0001.3gp – telefon mimo włączenia aplikacji nie uruchamia ich, a w przypadku Opery pokazuje brak pamięci mimo tego, że żadne aplikacje nie pracują w tle
• VIDEO0002.3gp – przy niskim poziomie baterii słychać wyraźne piski wyświetlacza
• Zdjęcia:
  • 06032012111.jpg – kolorowy prostokąt, pojawiający się w różnych, przypadkowych miejscach, niezależnie od otwartych aplikacji, pojawia się na krótko i znika, do tego nie jest to problem regularny (problem podawany kilka razy, do teraz nie naprawiony) – na tym zdjęciu czerwony prostokąt na strzałce przesuwającej kursor
  • IMAG0024.jpg – kolorowy prostokąt, pojawiający się w różnych, przypadkowych miejscach, niezależnie od otwartych aplikacji, pojawia się na krótko i znika, do tego nie jest to problem regularny (problem podawany kilka razy, do teraz nie naprawiony) – zielony prostokąt w miejscu zasięgu
  • IMAG0028.jpg - kolorowy prostokąt, pojawiający się w różnych, przypadkowych miejscach, niezależnie od otwartych aplikacji, pojawia się na krótko i znika, do tego nie jest to problem regularny (problem podawany kilka razy, do teraz nie naprawiony) – czerwony prostokąt na tle pisania wiadomości.

Taką samą treść wraz z linkiem do zdjęć i filmików wysyłałam do działu reklamacji Nokii. Odpowiedź jak zwykle w podobnym stylu:

Dziękujemy za pismo z dnia 13.03.2012. Informujemy, że Pani zażalenie, w związku z prośbą o wymianę telefonu Nokia N97mini o numerze IMEI: **************** zostało przez nas gruntownie przeanalizowane i naszą odpowiedź przedstawiamy poniżej.

Z informacji uzyskanych w Autoryzowanym Centrum Serwisowym Nokia Regenersis (Warsaw) wynika, że podczas ostatniej naprawy przeprowadzonej w dniach: 14-16.03.2012, Centrum Serwisowe Nokia dokonało wymiany płyty głównej aparatu (nowy numer IMEI: *****************).

Zwracamy uwagę na fakt, że czynność: wymiana płyty głównej, która jest wpisywana w Kartę Gwarancyjną, oznacza wymianę aparatu na nowy bez nowej obudowy oraz baterii. Mamy nadzieje, że powyższe rozwiązanie okaże się dla Pani satysfakcjonujące.

Rzeczywiście płyta główna została wymieniona. Warto jednak podkreślić, że ta czynność była wykonana w dniach 14-16.03.2012, a telefon oddany 16.11.2011 zatem upłynęło 4 miesiące, a ja jako klient mam czuć się usatysfakcjonowana?! Do tego trzeba było wszystko dokumentować, bo oczywiście klient to mało wiarygodny tester urządzenia. Ale to nie koniec przyjemności. Zgodnie z tym co otrzymaliśmy w odpowiedzi od Nokii, a konkretnie: "wymiana płyty głównej, która jest wpisywana w Kartę Gwarancyjną, oznacza wymianę aparatu na nowy bez nowej obudowy oraz baterii" sugerowałoby, że wymieniona płyta główna powinna być nowa, a tak nie było. Przytoczę treść maila, jaką wysłałam do działu reklamacji, gdyż tylko to może zobrazować całą sytuację po wymianie płyty głównej:

W nawiązaniu do odpowiedzi na moją reklamację, pragnę nadmienić, że naprawa telefonu nie jest satysfakcjonująca. Trudno nazwać naprawę satysfakcjonująca, jak przez cały czas serwis nie widział i nie wierzył w zgłaszana przeze mnie usterki, a nawet śmiał stwierdzić, że usterki nie występują, co odbieram jako uznanie mnie kłamcą. Cała ta sytuacja z ciągłą potrzebą udowadniania swojej racji, wymagała poświęcenie ogromnej ilości czasu na zanoszenie i odbieranie telefonu z punktu serwisowego, pisanie korespondencji, rozmowy telefoniczne i ostatecznie na gromadzenie dowodów usterek telefonu, a wszystko to dlatego, że serwis nie wierzył mi jako klientowi, w zgłaszane usterki. Przypomnę jeszcze sytuacje, kiedy serwis jawnie mnie oszukiwał wpisując w raporcie serwisowym wymianę części obudowy, które w rzeczywistości nie zostały wymienione. Pragnę zwrócić po raz kolejny, że od lat byłam wierna waszej marce i zawsze kupowałam telefonu z górnej półki, tym bardziej nie mogę się pogodzić z zaistniałą sytuacją. Patrząc na całą historię reklamacji mojego telefonu to płyta główna powinna być wymieniona podczas pierwszego wysłania telefonu do serwisu i to uznałabym za satysfakcjonujące, a w obecnej sytuacji uznaje to za umywanie rąk od wydania mi nowego telefonu.

Dzisiaj otrzymałam informację z punktu serwisowego w C.H. Stary Browar, że mój telefon jest do odebrania, niestety telefon w kilka minut od odebrania po raz kolejny został oddany, w celu odesłania go do centrum serwisowego. Pozwolę sobie zacytować treść wiadomości jaką otrzymałam od Państwa: "Zwracamy uwagę na fakt, że czynność: wymiana płyty głównej, która jest wpisywana w Kartę Gwarancyjną, oznacza wymianę aparatu na nowy bez nowej obudowy oraz baterii.", jeśli otrzymany telefon jest nowy, ale w starej obudowie i z starą baterią, to dlaczego systemowy licznik połączeń wskazuje 9 godzin i 33 minuty? Każdy mój telefon był nowy i zawsze licznik połączeń nie wskazywał ani jednej minuty. Telefon został odesłany do centrum serwisowego ze względu na fakt, że otrzymałam nie dosyć telefon w starej obudowie to jeszcze z używaną płytą główną, co jest niezgodne z wyżej przytoczonym cytatem. Proszę o pilne wyjaśnienie zaistniałej sytuacji oraz interwencję w centrum serwisowym, ponieważ czekam na NOWY telefon w starej obudowie.

Cała ta sytuacja ukazuje jak mało dla Państwa znaczy wierny klient, a tylko tacy wam pozostali.

Oczywiście zaraz po sprawdzeniu stanu licznika telefon został oddany jeszcze raz do serwisu. Poznań wysyłał go dwa razy do Regenersis licząc na to, że nowa płyta zostanie zamontowana. Niestety, Nokia i Regenersis tłumaczą się tym, że części jakie montują mogą być regenerowane. Jednak czy oznacza to nowy telefon w starej obudowie? Sprawę zakończyłam po tym jak wyzerowano licznik połączeń na "nowej", regenerowanej płycie głównej. Nie było sensu dalej drążyć tematu, bo nawet sama Nokia nie potrafiła mi tego wyjaśnić pisząc, że procedury zostały zachowane.

Podsumuję. Wymienione części zgodnie z raportami:

• A – COVERY ASSY GARNET 040-075733 (I001-I002)
• AV FPC ASSY 040-077070
• QWERTY PRTD GARNET ENGLISH 040-076257
• HINGE ASSEMBLY A1 GARNET 040-075655 (I0101-I0107)
• QWERTY PRTD GARNET ENGLISH 040-076257 (ponownie)
• B-COVER ASSY GARNET 040-076403 (I0210, I9998)
• AVILMAS 1.06D BB MODULE TFBGA105
• N97 -4 RM-555 LIGHT SWAP GENERIC
• EARP M STOUT RA 32R SPRING+MESH 4.8x10x2
• QWERTY PRTD GARNET ENGLISH 040-076257 (kolejny raz)

Ilość pobytów w serwisie Regenersis w Warszawie: 8

Ponadto niezliczony czas na maile, telefony, dojazdy do i z Starego Browaru, brak własnego telefonu przez długi okres czasu.

Skutek: Naprawa usterek poprzez wymianę na "nową", a rzeczywiście regenerowaną płytę główną oraz kompletne zdegustowanie serwisem i działem reklamacji Nokii Poland. Co gorsza moje usterki nie były jakieś poważne, a Nokia problemy ze swoimi telefonami ma coraz częściej (na własne oczy widziałam jak jedne z klientów, po krótkim czasie użytkowania oddawała na gwarancję Nokię Lumię 800), a takie zachowanie może skutkować tylko i wyłącznie utratą klientów.

Fakt faktem telefon działa dobrze i nadal robi świetne zdjęcia, takie jak te tutaj .

Po świątecznej rozmowie doszłam do wniosku, że moje myślenie jest jak najbardziej prawdziwe. Do czego dążę- każdy z nas jest egoistą, każdy z nas dąży do realizacji własnych celów tyle, że jedni robią to w sposób mniej szkodliwy, a drudzy tak się zatracają, że przestają zwracać uwagę na wszystkich, nawet najbliższych. Przykłady? A po co? Każdy z nas jest w stanie podać ich mnóstwo. Od jakiegoś czasu próbuję w moim życiu przemycić coś co jest istotne dla mnie jednak coś nie mogę nic zdziałać. Pytanie "dlaczego?" od dawna nierozwiązane. Może różne poglądy najbliższych, może brak wsparcia, a może ktoś inny jeszcze silniej wymusza na mnie swoje wartości? Przyznam szczerze nie wiem, ale czasem mam myśli, które skłaniają mnie do jednej z odpowiedzi. Której? Na to pytanie nie odpowiem, bo nie muszę... Podobno istotą szczęścia czy też udanego związku jest akceptacja ludzi takich jacy są, aczkolwiek czasem każdemu z nas ego, czy też mistyczny diabeł podpowiada, że jednak nie, że może warto podejść do tego bardziej emocjonalnie. Fakt jest oczywisty - nie warto, bo po co wkraczać w sferę kogoś intymności. Każdy z nas chce czuć się swobodnie czy też być nieograniczonym myślami innych ludzi. Fajne zdanie usłyszałam, coś w stylu, że ludzie jakich spotykamy przyciągamy sami. Pewnie to prawda, ale dlaczego ja nie mogę przyciągnąć takich, którzy w swych dążeniach będą mieli takie same cele? Może przez to, że w środku jestem większą egoistką niż to się wydaje? Może. Nie wykluczam tej opcji (w końcu i wobec siebie trzeba być szczerym), ale ja też mam marzenia i nie mogę i nie chcę z nich rezygnować, bo inni myślą inaczej. Jestem oszczędna i często rozważam decyzje o spożytkowania moich wydatków. Jednak daleko mi do ludzi, którzy przysłowiowo: "zjedzą gówno z pod siebie". Dlaczego? Sposób wychowania. Jako jedynaczka zawsze miałam łatwiej, ale na pewno nie miałam wszystkiego. Do teraz lubię mieć trochę swojego grosza, który daje mi możliwość uniezależnienia się od rodziców, a skoro od rodziców to także od innych! Nie należę do osób, których można do czegoś zmusić. Owszem słowo kompromis istnieje, ale ma swoje granice i mam nadzieje, że wszyscy wiecie o czym mówię. Ale po co o tym wspominam? Po to by uświadomić wam, że to właśnie moje ego upomina się o szukanie ludzi, którzy mnie zrozumieją, może zlitują. Jednak ja tego nie oczekuję, a raczej informuję, że pomału zbieram w sobie siły, które przemogą mój strach i dokonam zmian w moim życiu. A już na pewno nie pozwolę na to aby ktokolwiek mieszał się w moją filozofię życia, bo dążę do tego aby być szczęśliwą przy odrobinie egoizmu i stanowczości w działaniu. Jasny cel mam nadzieję, że i efekty będą jasne i widoczne, bo topos świata teatru zupełnie mi nie pasuje. Stąd życzę sobie i innym aby każdy odnalazł swój cel i zaczął do niego dążyć ograniczając dostęp głosów z zewnątrz, bo inaczej droga do szczęścia będzie bardzo kręta. Ludziom, którzy nas za wszelką cenę chcą ograniczyć dajmy radę - nie zawsze da się uszczęśliwiać na siłę. A i przestańmy być dusigroszami, bo życie przemija, a materializm niszczy w nas to co piękne!
Dziękuję za uwagę!

Jako była wolontariuszka, ale ciągła zwolenniczka nakłaniam wszystkich do uczestniczenia w wielkiej kweście Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Polacy powinniśmy być dumni, że możemy w czymś równie ważnym jak i pomocnym uczestniczyć. Naszą dumą powinien być również Jurek Owiask, człowiek wielkiego serca i wielkiej charyzmy!

Swego czasu gdy istniała możliwość bycia wolontariuszką wraz z koleżankami zbierałyśmy pieniążki, z każdym rokiem było ich coraz więcej. Martwił nas jednak fakt, że niektóre instytucje, których nazw nie będę wymieniać, nakłaniały by akcji nie popierać. Proszę was nie ulegajcie ich wpływom, bo przedstawiane argumenty są bezpodstawne. Byłam świadkiem, jak szkoła dostała dwa fantomy do nauki udzielania pierwszej pomocy, w szpitalu na własne oczy widziałam sprzęt, który przekazany był przez WOŚP. Idźmy wszyscy za przykładem ludzi, którzy oddają swoje często wartościowe przedmioty na akcje, ale jeszcze więcej czerpmy z tych którzy je licytują. Dla nas często 1zł czy też nawet więcej najczęściej nie obciąża budżetu, a jeżeli każdy z nas odda tą symboliczną kwotę już będziemy mieli 40mln, a przy odrobinie większej ilości dobrej woli możemy zebrać znacznie znacznie więcej!

Jeszcze raz apeluję zbierajmy, dawajmy, bo kto wie co nas w życiu czeka, może sami będziemy w potrzebie, a w tedy z pomocą może nam przyjść sprzęt z Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy!

Serduszka można otrzymać nie tylko wrzucając pieniążki do puszek, ale kupując je na facebooku i naszej klasie:
http://nk.pl/#wosp2011/serduszka/send/0/0/przelew
http://apps.facebook.com/wielka_orkiestra/?ref=nf

Więcej o WOŚP [kliknij]

Gdyby ktoś był zainteresowany proszę o kontakt: ila@lukers.pl. Cena od 20zł Możliwość zamówienia projektu wizytówek, wkrótce wrzucę jakiś projekt. Ceny zawsze można negocjować, tak samo jak można rzucać własne pomysły Jestem otwarta na propozycje

Od jakiegoś czasu w mediach obserwujemy kolejną kampanię z cyklu "wyścig szczurów". Tym razem w obliczu tragedii w Smoleńsku jej oblicza miały być zdecydowanie inne. Czy na pewno tak się dzieje? Myślę, że nie... Sytuacja pokazuje, że tak samo jak po śmierci JP2 zintegrowaliśmy się na chwile. Powódź... Kolejny czynnik, który miał pokazać kandydatów od innej strony, jednak spekulacje i może jadka nie jest tak wielka jak już historia pokazała, ale bez show obyć by się nie mogła.
Nie to jest jednak sednem mego postu. Chciałam zwrócić uwagę na jeden zasadniczy aspekt, a mianowicie ukierunkowania Polaków. Zauważyłam, że zamiast programem politycznym ludzie decyzję podejmują tylko jakimiś osobistymi pobudkami. Kierują się osobowością, czy też wizerunkiem kandydata. Ale czy tak na pewno powinno być? Myślę, że świadomy wybór powinien być poparty pogłębioną analizą programu wyborczego danego kandydata, partii, a wszystko po to aby w przyszłości uniknąć niepotrzebnych rozczarowań z cyklu prywatyzacja szpitala, kwestia in vitro itp. Warto sięgnąć po informacje za czym opowiada się partia, która ma potencjalnie objąć władzę i sprawdzić czy zgadza się to z naszą opinią, bo potem mamy pretensję, że rządzący nie robią tego co obiecywali, a przecież głośne hasła krzyczane w mediach, nie muszą być poparte tym co zawiera program, który w mniejszym lub większym stopniu dane ugrupowanie stara się zrealizować. Nie będę zamieszczać tutaj programów PO, PISu, SLD, czy PSL, bo są one dostępne na oficjalnych stronach kandydatów lub partii. Mam nadzieje, że każdy z nas dokona świadomego wyboru, a zapytany dlaczego takowego dokonał będzie umiał go racjonalnie wytłumaczyć (wiem, wiem wybory są pięcioprzymiotnikowe, ale chodzi mi o metaforyczny sens). Kończąc pragnę poprosić moich czytelników by mimo wszystko wzięli udział wyborach, bo to przecież od nas zależy co z tą Polską. Jest to nasz obowiązek, który jesteśmy winni naszemu kraju, ale też przepustka do jakiejkolwiek krytyki, bo człowiek, który nie bierze udziału w demokratycznych wyborach pozbawiony jest prawa głosu co do sytuacji politycznej.

Ostatnio problem ten wśród nastoletniej młodzieży nasila się. Wśród gimnazjalistek i licealistek u jednej na sto stwierdza się anoreksję, natomiast u czterech zaobserwować można jej początkowe stadium. Nie jestem lekarzem ani dietetykiem dlatego zajmę się poruszeniem aspektów, które coraz częściej stają się główną przyczyną.

Media obarczają winą rodziców, którzy rzekomo zbyt mało czasu poświęcają swoim dzieciom. Może i tak w końcu wiek dojrzewania każda dziewczyna przeżywa inaczej i jeżeli nie ma odpowiedniego wsparcia ze strony matki czy innych osób dorosłych może dojść do niepowołanych skutków. Pilnowanie zjedzonego śniadania jest przecież bardzo trudne, ale są inne widoczne skutki początków anoreksji np. wywoływanie wymiotów, czy biegunki mających na celu oczyszczenie organizmu ze zjedzonych posiłków. Takimi rzeczami należy się jak najszybciej zainteresować. Ale co więcej może zrobić rodzic? Nic tylko rozmawiać. Dzisiaj ciężko jest o normalną rozmowę z młodzieżą, jednakże każda podjęta próba może przynieść efekt. Odpowiednio szybko dostarczone informacje mogą być kluczowe w późniejszym życiu, a interesowanie się dzieckiem wczesne wykrycie niepokojących sygnałów.

Moim jednak zdaniem problem nie tkwi w wychowywaniu. Coraz częściej w swoim towarzystwie obserwuję syndrom, który nazwałam modą na niejedzenie. Dziewczyny demonstracyjnie próbują pokazać, że jedzą mało i, że stosują jakieś diety. Tylko nie wiem po co. Kęs chleba, czy bułki i koniec drugiego śniadania. Słodycze wykluczone przecież powodują wypryski na twarzy. Większego absurdu nie widziałam. Może jest w tym jakiś sens, ale czekolada powoduje poprawę nastroju, wyzwala w człowieku szczęście, a przecież kilka kostek nikomu jeszcze nie zaszkodziło. Wręcz przeciwnie niedobór słodkich przysmaków może być nawet przyczyną depresji, która sprzyja w postępowaniu choroby. Pragnę zwrócić uwagę jeszcze jeden aspekt niedostarczenie odpowiedniej ilości do organizmu związków mineralnych i witamin spowoduje wypadanie włosów oraz łamliwość paznokci. Dlatego tym bardziej nie potrafię zrozumieć dziewczyn przecież każda z nas chce pięknie wyglądać, mieć piękne włosy i paznokcie.

Największy problem stanowią media, które pokazują celebrytów, pięknych, najczęściej nie szczupłych, a chudych, które stają się autorytetami nastolatek. Ciągłe rozmowy o "cudownych" dietach sprawiają, że człowiek w sobie doszukuje się cech "grubasa". Obecne trendy  i moda na niejedzenie są doskonałym alarmem dla naszej psychiki, która chłonie takie sygnały i natychmiast je przetwarza jako informację o pięknym wyglądzie, który wiąże się z dietą.

Co w związku z tym zrobić? Myślę, że problem jaki dotknął młodzież tkwi w nich samych. Jeżeli każda z nastolatek doceniałaby siebie i byłaby odpowiednio dowartościowana przez grupę na pewno nie dochodziłoby do zachorowań. Przyczyną są nowomodne zwyczaje oraz zazdrość, która może każdego doprowadzić do utraty samokontroli. Jedynym co możemy zrobić to usunąć wagę z domu (dość ekstremalne, ale może akurat), dowartościowywać dzieci, wpajać im, że mówienie komplementu innym jest przyjemnym i podnosi morały. Co do mediów często mówić o chudych modelkach, czy aktorkach jako szkapach, czy niemodnych kobietach. Jeżeli chodzi o diety to odpowiednio je bilansować, a przede wszystkim stosować tylko w uzasadnionych przypadkach. Każde niepokojące sygnały konsultować nie tylko u źródła, ale i u najbliższych znajomych dziewczyny. Apel dla dziewczyn: Kochane przecież jedzienie bywa przyjemne, a ideał modelek to utopia, która coraz bardziej odstrasza facetów (w końcu "przez żołądek do serca")!

Ze zbuntowanej dziewczyny stawała się coraz to bardziej kobieca. Porzuciła stare nawyki, takie jak słuchanie hip-hopu. Stopniowo zaczęła zmieniać się jej garderoba, ubywały ciuchy luźne, a przybywało dopasowanych. Dzięki niemu zaczęła się jeszcze bardziej komputerami. Pomoc jaką jej ofiarowywał sprawiała, że z rozdartej między naukami humanistycznymi, a ścisłymi coraz bardziej przekonywała ją królowa nauk...

Czas mijał, zbliżały się walentynki, święto zakochanych, czyli ich... Postanowili wybrać się do kina na film 'Poznaj moich rodziców'... Wybór był chyba nieprzypadkowy, bo nie dość, że komedia, to jeszcze o lekkim zabarwieniu romantycznym. Pojechali tam pociągiem razem z jej kuzynem i jego kolegą. Wyjazd był udany, bo film okazał się być świetnym. Do tego mieli okazję porozmawiać, a przede wszystkim się zobaczyć. W drodze powrotnej z kina ona ofiarowała mu prezent z okazji 14 lutego. Był to mały, biały misiek. Był trochę zaskoczony, podziękował, ale niestety nie przygotował się na taką opcję. Jednak nie mógł pozostać dłużnym, bo w końcu to nie było w jego stylu...